สิ่งเดียวที่ฉัน ยังอยากจะเพ้อฝัน   คืออยากจะเห็นเธอ อย่างเดิมอีกซักวัน
อาจจะไม่ต้อง สบตาเข้าใจกัน   แค่เพียงรอยยิ้มเธอ ก็พอทำให้ฉัน
ได้หาย กลับฟื้น ยืนอยู่ตรงนี้ ตลอดไป
ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ จนหมดสิ้นลมหายใจ
…ก็เท่านั้น
ฉันไม่อยากให้เธอโดนกักขัง ในความผิดหวัง ความหลังที่มืดมน
ทิ้งทุกอย่างที่เธอยังสับสน  ไม่อาจหลุดพ้น เธอจะต้องทนจนเมื่อไหร่
สิ่งใดในโลกนี้ จะเปราะบางเท่าหัวใจ  ที่ถูกทำร้ายมา แต่ยังต้องก้าวไป
สิ่งที่ค้นหา แลกมาด้วยน้ำตา   จะดีสักเท่าไร หากเราตัดสินใจ
จะหาย กลับฟื้น เพื่อจะยืนอยู่ตรงนี้กันต่อไป  
ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ จนเราหมดสิ้นลมหายใจ
…ก็เท่านั้น
วันเวลาจะรักษาใจ  จริงหรือเปล่า ไม่มีใครรู้
เมื่อความเป็นจริง  ทอดทิ้งให้เราอยู่ ตรงนี้

ฉันเป็นคนหนึ่ง ที่รักเธอมาตลอด ใช่ไหม?
และฉันยังเป็นเงา บนหนทางเดินเก่าๆ ของเธอ
รักเป็นทางเดิน ที่วกวนไปมา อย่างนี้
ไร้กาลเวลา หาทางใดจะออก ไม่มี
หยุดตรงนี้ เมื่อกลับมาที่เดิม
แต่จะเริ่ม ต่อไปที่ตรงไหน?
อย่าให้ฉันต้องวนเวียน อีกเลย
ฉันคุ้นเคยมันเกินจะเดินต่อไปไหว
จะให้ฉันต้องรอนแรม อยู่ใย?
ขอฉันไปไกลๆ จากทางสายเดิม
ฉันเองยังคง หลงทางในอดีต ของเรา หันไปทางใด ก็พบร่องรอยเก่าๆ เรื่อยไป
ส่งจดหมาย ที่ไปไม่ถึงปลายทาง ให้ความหลัง ที่ยังไม่จางหาย
จะให้ฉัน ต้องหยุด หัวใจ
ไม่ให้รัก เธอจน เมื่อไร?
แต่ฉันจะก้าวไป อ้างว้างเท่าไหร่ ก็ตาม

ในเวลาที่เป็นเหมือนไฟ ที่ยังแผดเผา มันพอจะเงียบเหงาซักเท่าไหร่ ?
มันพอจะมีทิศทางให้เดิน ต่อไปไหม?
ในวันคืนที่เป็นพายุ กระหน่ำสาดซ้ำ มันยังจะตอกย้ำจนเมื่อไหร่
มันพอจะทำให้ใจดวงหนึ่ง เปลี่ยนไปไหม
ฉันมีแต่วันนี้ ที่ฉันพอดีจะต้องขอ หายใจ
ไปจนถึงเมื่อไหร่ สุดท้าย ก็คง เมื่อนั้น
ก็คงจะเท่านั้น ในเมื่อฉันไม่มีอะไร นอกจากวันนี้ ถ้าหากจบลงด้วยดี ก็คงจะพอไหว
จากนั้น วันพรุ่งนี้หัวใจจะไปไหน ก็ปล่อย ให้มันต้องไป ก็แล้วกัน
ในวันคืนแห่งความเงียบเหงา คงเป็นแบบนี้
มีใครจะหลบหนี ได้หรือเปล่า?
มีใครที่มีหัวใจที่ไม่ต้อง ปวดร้าว
ไปให้ไกลจากตรงนี้ ที่ยังสับสน จะทนต่อไปให้ ได้อะไร?
จะรอเก็บรอยแผลไปจน อีกนานไหม?
แต่ถึงอย่างไร เราก็คงได้พบกัน อีกสักครั้ง
จะให้ความเป็นจริง ทุกๆอย่าง กีดขวางเรา
ไปอีกนานแค่ไหน?