คืนนี้เป็นอีกคืน เหตุการณ์ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
จมอยู่กับความเหงาที่ใจไม่เคยเชื้อเชิญ
ในห้องนอนห้องเดิม รอบกายก็มีเท่าเดิม
เจอแต่สิ่งเดิมๆ อยู่เป็นเพื่อนกัน
อยู่ที่ไหนคนที่ฉันรอพบเจอ
ก็ยังคงอยากเจอคนที่ฟ้าส่งมาคู่กัน
จะมีไหม เพียงแค่ใครสักคนที่อยู่บนดาวเคราะห์นี้
มีไหมใครสักคนมาแบ่งความเหงาฉันไป
คนที่คอยจับมือ ที่ให้ไหล่แอบอิงเมื่อยามเหนื่อยใจ
จะมีสักคนบ้างไหม บนดาวเคราะห์ดวงเดียวกัน..
คนที่ใจเฝ้าคอย ก็ดูเหมือนจะเลื่อนลอย
คอยอย่างมีความหวังท่ามกลางหนทางยาวไกล
ตามหามาครึ่งทาง ก็ยอมรับเคยถอดใจ
กลัวว่าใครอีกคนจะท้อเหมือนกัน
อยู่ที่ไหนคนที่ฉันรอพบเจอ
ก็ยังคงอยากเจอคนที่ฟ้าส่งมาคู่กัน
จะมีไหม เพียงแค่ใครสักคนที่อยู่บนดาวเคราะห์นี้
มีไหมใครสักคนมาแบ่งความเหงาฉันไป
คนที่คอยจับมือ ที่ให้ไหล่แอบอิงเมื่อยามเหนื่อยใจ
จะมีสักคนบ้างไหม บนดาวเคราะห์ดวงเดียวกัน..
คนเป็นแสนล้านเขาต่างก็ได้พบกัน
คนเหล่านั้นฟ้าคงกำหนดไว้
คนส่วนน้อยที่ฟ้าสร้างมาไม่ให้พบใคร
ฉันหวังในใจไม่ใช่คนส่วนนั้น..
เพียงแค่ใครสักคนที่อยู่บนดาวเคราะห์นี้
มีไหมใครสักคนมาแบ่งความเหงาฉันไป
คนที่คอยจับมือ ที่ให้ไหล่แอบอิงเมื่อยามเหนื่อยใจ
จะมีสักคนบ้างไหม บนดาวเคราะห์ดวงเดียวกัน..

เกลียดตัวเองนัก ที่ทำเธอให้เจ็บด้วยถ้อยคำที่มันทิ่มแทงหัวใจ
อย่างกับไม่รัก ใช้อารมณ์กับเธอเหมือนที่ระบายไม่เคยจะแคร์สักนิดเลย
เพราะฉันเข้าใจไปผิดๆ คิดว่ารัก
ว่าเธอน่ะเป็นเหมือนของตาย พูดอะไรก็ได้
อยากตบตัวเอง ที่ปากไม่ดี พูดจาแบบนี้
สมควรที่ต้องถูกทิ้ง ให้ปวดหัวใจ
ก็โกรธตัวเอง ที่มันโง่ไป ก็ผิดไปแล้ว เสียใจ
ไม่รู้ว่าเธอจะยอมให้อภัย สักครั้งได้ไหม
อยากจะแก้ไข เรื่องไม่ดีวันเก่า ทำให้เรากลับมารักกันเหมือนเคย
แต่มันคงสาย พูดอะไรเธอคงไม่ฟังดังเคย ก็คนมันเคยปากไม่ดี
เพราะฉันเข้าใจไปผิดๆ คิดว่ารัก
ว่าเธอน่ะเป็นเหมือนของตาย พูดอะไรก็ได้
อยากตบตัวเอง ที่ปากไม่ดี พูดจาแบบนี้
สมควรที่ต้องถูกทิ้ง ให้ปวดหัวใจ
ก็โกรธตัวเอง ที่มันโง่ไป ก็ผิดไปแล้ว เสียใจ
ไม่รู้ว่าเธอจะยอมให้อภัย สักครั้งได้ไหม
ก็รู้ ว่าฉันไม่ควรขอเธอ ให้อภัยให้คนที่ทำร้ายใจเธอวันนั้น .. ก็รู้
อยากตบตัวเอง (ลงโทษกันให้พอ) ที่ปากไม่ดี (มันไม่ดี ไม่ดีมากมาย)
พูดจาแบบนี้ สมควรที่ต้องถูกทิ้ง ให้ปวดหัวใจ
ก็โกรธตัวเอง (ลงโทษกันให้ตาย) ที่มันโง่ไป (เอาให้พอ ให้มันสาใจ)
ก็ผิดไปแล้ว เสียใจ ไม่รู้ว่าเธอจะยอมให้อภัย สักครั้งได้ไหม