เพียง… ได้มีเธอ ไม่สนใคร คนอื่นแล้ว
ขอ… แค่มีเธอ อยู่ในใจ ก็พอแล้ว
ก็เพราะทุกความรู้สึกของฉันมีแค่เพียงเธอ
ไม่ว่ายังไงฉันก็ยอม ถึงแม้ยังไงไม่ต่อรอง
ก็เพราะทำได้ทุกอย่าง จะต้องทนซักเท่าไหร่
ไม่ว่ายังไงฉันก็ยอม ถึงผลตอบแทนเป็นแค่
เศษส่วนแห่งความรัก ที่เธอแบ่งมาให้ฉัน
ยังคงคิดดีใจ ถึงรู้ว่าไม่เต็ม
เศษส่วนแห่งความรัก ที่เธอมอบมาให้ฉัน
แม้เธอไม่คิดไกล ก็รักเธออยู่ดี
เท่านี้ฉันพอใจ อยู่กับรักที่ไม่เต็ม
รู้… ว่าฉันเองไม่สำคัญ ขนาดนั้น
ฉัน… ขอแค่เพียง เป็นหนึ่งในนั้น ก็พอแล้ว
ก็เพราะทุกความรู้สึกของฉันมีแค่เพียงเธอ
ไม่ว่ายังไงฉันก็ยอม ถึงผลตอบแทนเป็นแค่
เศษส่วนแห่งความรัก ที่เธอแบ่งมาให้ฉัน
ยังคงคิดดีใจ ถึงรู้ว่าไม่เต็ม
เศษส่วนแห่งความรัก ที่เธอมอบมาให้ฉัน
แม้เธอไม่คิดไกล ก็รักเธออยู่ดี
เท่านี้ฉันพอใจ อยู่กับรักที่ไม่เต็ม
ก็เพราะทุกความรู้สึกของฉันมีแค่เพียงเธอ
ไม่ว่ายังไงฉันก็ยอม ถึงแม้ยังไงไม่ต่อรอง
ก็เพราะทำได้ทุกอย่าง จะต้องทนซักเท่าไหร่
ไม่ว่ายังไงฉันก็ยอม ถึงผลตอบแทนเป็นแค่
เศษส่วนแห่งความรัก ที่เธอแบ่งมาให้ฉัน
ยังคงคิดดีใจ ถึงรู้ว่าไม่เต็ม
เศษส่วนแห่งความรัก ที่เธอมอบมาให้ฉัน
แม้เธอไม่คิดไกล ก็รักเธออยู่ดี
เท่านี้ฉันพอใจ อยู่กับรักที่ไม่เต็ม
เศษส่วนแห่งความรัก ที่เธอแบ่งมาให้ฉัน
ยังคงคิดดีใจ ที่รู้ว่าไม่เต็ม
เศษส่วนแห่งความรัก ที่เธอมอบมาให้ฉัน
แม้เธอไม่คิดไกล ก็รักเธออยู่ดี
เท่านี้ฉันพอใจ อยู่กับรักที่ไม่เต็ม
เท่านี้ฉันพอใจ..
เท่านี้ฉันพอใจ..
อยู่กับรักที่ไม่เต็ม..

ในคืนที่ฟ้า ไม่มีแสงดาว ช่างเงียบเหงาเหลือเกิน
ใจฉันนั้น คิดถึงแต่เธอ แต่เธออยู่ที่ไหน
สุดฟ้าไกลแสนไกล ได้แต่คอยเฝ้ารอ หวังที่ได้พบเจอ
เมื่อไหร่จะผ่านคืนนี้
เธออาจเป็นแค่ฝัน เธออาจเป็นรูปภาพ ที่ฉันเองได้วาดขึ้นมา
เธออาจไม่มีอยู่จริง เธออาจไม่มีตัวตน แต่ฉันคงยังมีเธอ
แม้ไม่ได้สัมผัส และแม้จะนานเท่าไหร่ ยังมีเธอ
มีคนมากมายที่ฉันพบเจอ ผ่านไปแต่ละวัน
ยังไม่เจอ กับเธอที่ฝัน อยากบอกคำว่ารักเธอ
คำนี้ให้เธอคนเดียว จะเนิ่นนานซักเท่าไหร่
เมื่อไหร่ก็ตามแต่เธอ จะรอแค่เธอเท่านั้น
เธออาจเป็นแค่ฝัน เธออาจเป็นรูปภาพ ที่ฉันเองได้วาดขึ้นมา
เธออาจไม่มีอยู่จริง เธออาจไม่มีตัวตน แต่ฉันคงยังมีเธอ
แม้ไม่ได้สัมผัส และแม้จะนานเท่าไหร่ ยังมีเธอ
เธออาจเป็นแค่ฝัน เธออาจเป็นรูปภาพ ที่ฉันเองได้วาดขึ้นมา
เธออาจไม่มีอยู่จริง เธออาจไม่มีตัวตน แต่ฉันคงยังมีเธอ
แม้ไม่ได้สัมผัส และแม้จะนานเท่าไหร่ ยังมีเธอ
เธออาจเป็นแค่ฝัน เธออาจเป็นรูปภาพ ที่ฉันเองได้วาดขึ้นมา
เธออาจไม่มีอยู่จริง เธออาจไม่มีตัวตน แต่ฉันคงยังมีเธอ
มีแต่เธอ ฉันยังมีแต่ เธออาจเป็นแค่ฝัน ไม่เคยเปลี่ยน
จะรอต่อไป จากนี้ตลอดไป จะขอแค่เธอ วันนี้เธออยู่ไหน
จะรอต่อไป จากนี้ตลอดไป จะขอแค่เธอ วันนี้เธออยู่ไหน

ความรู้ เรามีกันอยู่ทุกคน okอย่าเพิ่งชะโง๋น เดียวผมจะเล่าให้ฟัง
ขออธิบาย ไม่ถึงกับอภิปราย เอาแบบสบายๆ ไม่ต้องเปิดเสียงดัง
ข้างบ้านด่า จะหาว่าไม่เตื่อน โดนมาแล้วครับเพื่อน เพลงไม่เพราะละมั้ง
เข้าเรื่องกันดีกว่า คงอยากรู้กันกะมัง มาบ่นอะไรให้ฟังอาจจะไม่เข้าใจ
ถ้าเล่าเอง ก็คงจะไม่สนุก เดียวพอจบท่อนทุกข์
จะมีแขกรับเชิญมาที่นี้ ชื่อเด็กชายสอระพร
นามสกุลประพฤติดี ลูกครึ่งอิตตาลี จะมาเล่าให้ฟัง
ท่อนทุกข์ ท่อนทุกข์ ท่อนทุกข์ ท่อนทุกข์ ท่อนทุกข์
ท่อนทุกข์ ท่อนทุกข์ ท่อนทุกข์ ท่อนทุกข์ ท่อนทุกข์
กาลครั้งหนึ่ง เมื่อตอนที่ผมขึ่นป.5 ได้เจอกับครูสาวสวย ครูชื่อวาสนา
เป็ดเด็กยังตัวเล็กๆ ไม่เคยจะเรียนอังกฤษวิชา เพราะอยากให้ครูนะมา
ครูวาสนามาสอนหน่อย ผมเริ่มเปิดหนังสือที่ซื้อตั้งแต่ตอนปิดเทอม
และแม่ของผมจะปกหุ้ม กระดาษน้ำตาลมาห่อให้
พอเปิดขึ้นมาหน้าแรกผมตกก๊าใจ นี้มันหนังสือภาษาอ๊าไรภาษาไทยไม่ยักกะมี
ครูวาสนาบอกว่านี้คือหนังสื่อภาษาอังกฤษ ถ้าอยากSpeakEnlish
ควรเรียนอังกฤษอย่างตั้งใจ
บทที่หนึ่งคือ Lesson one เข้าใจ๋…โฮ๊ะๆ นักเรียนหัวไวแสดงว่าครูสอนดี
ในบทแรกทีเราเปิดขึ้นมา นักเรียนคงเห็นนะจ๊ะว่ามันเป็นตัวอะไร
มีหนูกับแมวและก็คางคาวใช่มะ นักเรียนทุกคนตั้งใจ สะกดพร้อมกันตามครู..
R A T แรด หนู C A T แคท แมว B A T แบท คางคาว
Lesson [...]

เจ็บให้รู้ควรเจ็บให้ถึงปางตาย
ก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าตอนนี้ตอนจบ
เมื่อรู้สติจะใกล้ลางเลือนก็ควรตัดสินใจ
(ต่อไปจากวันนี้ คงไม่มีอีกแล้ว)
ยืดรับให้เต็มอก ชกให้เต็มหมัด
(เธอคงลืมหมดแล้วเรื่องดีๆของฉัน)
เลือดในกายรุ่มร้อนเหมือนดังแผดเผาไฟ
ไม่หนี ไม่มีหลบ ไม่ขอยอมสยบ
จบแบบประทับใจ
เลือดพลันหลั่งไหลชุ่มโชกใบหน้า
เมื่อร่างกายอ่อนล้า จนใจนั้นสงบ
(ต่อไปจากวันนี้ คงไม่มีอีกแล้ว)
ยืดรับจนเต็มอก ชกจนเต็มหมัด
ความรู้สึกแบบนี้มันทำให้โล่งใจ
(เธอคงลืมหมดแล้วเรื่องดีๆของฉัน)
ตอนนี้ที่ควรจบ จะขอเป็นคนจบ คงไม่ติดค้างใจ
เจ็บให้รู้ ควรเจ็บให้ถึงปางตาย และใจจะยอมรับ
เจ็บให้รู้ว่าเจ็บได้ถึงเมื่อไหร่
แต่ฉันคงไม่บอกเธอ
(ต่อไปจากวันนี้ คงไม่มีอีกแล้ว ความรู้สึกแบบนี้มันทำให้โล่งใจ )
(เธอคงลืมหมดแล้วเรื่องดีๆของฉัน คงไม่ติดค้างใจ)

สิ่งเดียวที่ฉัน ยังอยากจะเพ้อฝัน   คืออยากจะเห็นเธอ อย่างเดิมอีกซักวัน
อาจจะไม่ต้อง สบตาเข้าใจกัน   แค่เพียงรอยยิ้มเธอ ก็พอทำให้ฉัน
ได้หาย กลับฟื้น ยืนอยู่ตรงนี้ ตลอดไป
ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ จนหมดสิ้นลมหายใจ
…ก็เท่านั้น
ฉันไม่อยากให้เธอโดนกักขัง ในความผิดหวัง ความหลังที่มืดมน
ทิ้งทุกอย่างที่เธอยังสับสน  ไม่อาจหลุดพ้น เธอจะต้องทนจนเมื่อไหร่
สิ่งใดในโลกนี้ จะเปราะบางเท่าหัวใจ  ที่ถูกทำร้ายมา แต่ยังต้องก้าวไป
สิ่งที่ค้นหา แลกมาด้วยน้ำตา   จะดีสักเท่าไร หากเราตัดสินใจ
จะหาย กลับฟื้น เพื่อจะยืนอยู่ตรงนี้กันต่อไป  
ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ จนเราหมดสิ้นลมหายใจ
…ก็เท่านั้น
วันเวลาจะรักษาใจ  จริงหรือเปล่า ไม่มีใครรู้
เมื่อความเป็นจริง  ทอดทิ้งให้เราอยู่ ตรงนี้

ฉันเป็นคนหนึ่ง ที่รักเธอมาตลอด ใช่ไหม?
และฉันยังเป็นเงา บนหนทางเดินเก่าๆ ของเธอ
รักเป็นทางเดิน ที่วกวนไปมา อย่างนี้
ไร้กาลเวลา หาทางใดจะออก ไม่มี
หยุดตรงนี้ เมื่อกลับมาที่เดิม
แต่จะเริ่ม ต่อไปที่ตรงไหน?
อย่าให้ฉันต้องวนเวียน อีกเลย
ฉันคุ้นเคยมันเกินจะเดินต่อไปไหว
จะให้ฉันต้องรอนแรม อยู่ใย?
ขอฉันไปไกลๆ จากทางสายเดิม
ฉันเองยังคง หลงทางในอดีต ของเรา หันไปทางใด ก็พบร่องรอยเก่าๆ เรื่อยไป
ส่งจดหมาย ที่ไปไม่ถึงปลายทาง ให้ความหลัง ที่ยังไม่จางหาย
จะให้ฉัน ต้องหยุด หัวใจ
ไม่ให้รัก เธอจน เมื่อไร?
แต่ฉันจะก้าวไป อ้างว้างเท่าไหร่ ก็ตาม