ในเวลาที่เป็นเหมือนไฟ ที่ยังแผดเผา มันพอจะเงียบเหงาซักเท่าไหร่ ?
มันพอจะมีทิศทางให้เดิน ต่อไปไหม?
ในวันคืนที่เป็นพายุ กระหน่ำสาดซ้ำ มันยังจะตอกย้ำจนเมื่อไหร่
มันพอจะทำให้ใจดวงหนึ่ง เปลี่ยนไปไหม
ฉันมีแต่วันนี้ ที่ฉันพอดีจะต้องขอ หายใจ
ไปจนถึงเมื่อไหร่ สุดท้าย ก็คง เมื่อนั้น
ก็คงจะเท่านั้น ในเมื่อฉันไม่มีอะไร นอกจากวันนี้ ถ้าหากจบลงด้วยดี ก็คงจะพอไหว
จากนั้น วันพรุ่งนี้หัวใจจะไปไหน ก็ปล่อย ให้มันต้องไป ก็แล้วกัน
ในวันคืนแห่งความเงียบเหงา คงเป็นแบบนี้
มีใครจะหลบหนี ได้หรือเปล่า?
มีใครที่มีหัวใจที่ไม่ต้อง ปวดร้าว
ไปให้ไกลจากตรงนี้ ที่ยังสับสน จะทนต่อไปให้ ได้อะไร?
จะรอเก็บรอยแผลไปจน อีกนานไหม?
แต่ถึงอย่างไร เราก็คงได้พบกัน อีกสักครั้ง
จะให้ความเป็นจริง ทุกๆอย่าง กีดขวางเรา
ไปอีกนานแค่ไหน?

ลืมเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านพ้นมา
ปลดปล่อยความทรงจำที่เคยอ่อนล้า
เหน็ดเหนื่อยมานาน
หาฝันที่มีออกเดินต่อไป
อาจจะมีวันที่มันสดใส รอคอยอยู่
*อาจไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้
จะดีจะเลวจะเป็นจะตายอย่างไร
จะสุขจะทุกข์จะร้อนหรือหนาวแค่ไหน
แต่ที่รู้ก็คือวันนี้ยังมีลมหายใจ
ต้องก้าวเดินต่อไป กับฝันที่มี
**อาจเป็นเพราะฉันคนเดียว
ที่ทำให้รักจางไป ฝืนทำไม
ไม่เหลืออะไรให้รักเลย
ผิดตรงที่ฉันคนเดียว ที่ทำให้เสียน้ำตา
ต้องเสียเวลากับฉัน
***เมื่อชีวิตของคนต้องมี
ต้องออกตามหาเส้นทางของหัวใจ
ก้าวไปแล้วอย่ามองกลับหลัง
*อาจไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะดี
จะเลวจะเป็นจะตายอย่างไร
จะสุขจะทุกข์จะร้อนหรือหนาวแค่ไหน
แต่ที่รู้ก็คือวันนี้ยังมีลมหายใจ
ต้องก้าวเดินต่อไป กับฝันที่มี
**อาจเป็นเพราะฉันคนเดียว
ที่ทำให้รักจางไป ฝืนทำไม
ไม่เหลืออะไรให้รักเลย
ผิดตรงที่ฉันคนเดียว ที่ทำให้เสียน้ำตา
ต้องเสียเวลากับฉัน
****ว่าอันที่จริง? มันเป็นอย่างไร ปวดร้าวเพียงใด
**อาจเป็นเพราะฉันคนเดียว
ที่ทำให้รักจางไป ฝืนทำไม
ไม่เหลืออะไรให้รักเลย
ผิดตรงที่ฉันคนเดียว ที่ทำให้เสียน้ำตา
ต้องเสียเวลากับฉัน

กระต่ายกับเต่า
ในโลกที่วกวน บางทีก็ทำให้คนเราท้อใจ กับเรื่องราวต่างๆ
หนทางมากมาย ให้ก้าวเดินเท่าไหร่ ก็ไปไม่ถึงสักที
ก็ทำให้ฉันนึกถึงนิทาน ที่เคยได้ฟังก่อนจะหลับฝันดี
เป็นนิทานเก่าๆ เป็นเรื่องเล่าเก่าๆ ที่มีกระต่ายกับเต่า
เปรียบได้กับคนเราดั่งในนิทาน
( rap) ว่า กาลครั้งหนึ่งนานนนนนนนนนน มาแล้ว ณ.ป่าอันกว้างใหญ่
มีเจ้ากระต่ายที่คิดว่า ตัวข้าเหนือกว่าใครมันเลยต้องการที่จะทวงความยิ่งใหญ่
ในเรื่องความว่องไว ใครก็สยบมัน
หลงเหลือเจ้าเต่าเพียงตัวสุดท้ายตัวเดียวในป่านี้
มันคงไม่มีทางใดที่มันจะเทียบได้
แต่ใครจะรู้แต่ใครจะเห็นจนเกิดเป็นคำถามในใจ
ว่าเพราะอะไร เจ้าเต่าจึงรับคำ
ในเมื่ออะไรต่อมิอะไรข้าเห็นมาก่อนเจ้า
บนโลกกว้างใหญ่ใบนี้ข้ามองมันก่อนเจ้า
เรามาลองดูกันสักตั้งสักวันเอ็งจะได้เห็นดี
และแล้วนิทานเรื่องนี้ก็?สอนให้รู้ว่า
* มันจะไกลเพียงใด มันจะนานเพียงใด เราจะไม่ท้อ
จะต้องเจออะไรเส้นทางที่เราจะไป เราจะไม่หยุดฝัน
ใครจะมองยังไง ใครจะพูดอะไร ก็คงได้รู้กัน
ขอให้เรามั่นใจ มันจะสักเท่าไหร่ มันต้องมีสักวัน
เราจะไปให้ถึง?
และแล้วเรื่องราว ก็ดำเนินมาถึงตอนสุดท้าย
ในตอนที่เจ้ากระต่าย วิ่งข้ามหุบเขาลูกใหญ่
และคิดว่าคงไม่มีใคร จึงนอนหลับไป แต่พอไม่นาน
( ฮึ้ย ฮึ้ย ฮึ้ย ) เสียงเจ้าเต่าเดินนำไปยามที่มันหลับใหล
แค่ท่องไว้ในใจ ว่าต้องก้าวต่อไป
จะยากเย็นเท่าไหร่ สักวันต้องถึงจุดหมาย?.
ซ้ำ *,*
ในโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายดาย
บอกใจไว้ต้องมีต้องมี สักวัน ข่มใจไว้ให้รอต้องมี สักวัน
บอกใจไว้ต้องมีต้องมี สักวัน ข่มใจไว้ให้รอต้องมี สักวัน
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวเท่าเรากลัวใจตัวเอง
จะดีจะร้าย อยู่ที่เราจะบรรเลง อยู่ที่ใจเราเอง อยู่ที่ตัวของเรา
ซ้ำ *,* ?สักวัน

ต่างคนก็รู้ว่าคงไม่นานเท่าไหร่ ไม่นานเราคงต้องไป
เพื่อค้นหาปลายทางที่ฝัน
ไม่นานคงถึงเวลาที่ฉันและเธอต้องลา
อาจจะทำเธอมีน้ำตา แต่ให้รู้ว่าฉันก็ฝืนใจ
จะสัญญา จะนานเท่าไหร่ จะเก็บเรื่องราวเหล่านั้นในใจ
จะคิดถึงเธอแม้เวลา จะหมุนไปเพียงใด
จะเก็บรักที่มีไว้ เพื่อให้วันที่ห่างกันไป
จะมีเธอที่ยังอยู่ ยังชัดในใจ
ในวันที่ฉันและเธอต้องร้างกันไป
เธออย่ากลัวและจงมั่นใจ ว่าเวลาจะพาเราหวนคืน
จะสัญญา จะนานเท่าไหร่ จะเก็บเรื่องราวเหล่านั้นในใจ
จะคิดถึงเธอแม้เวลา จะหมุนไปเพียงใด
จะเก็บรักที่มีไว้ เพื่อให้วันที่ห่างกันไป
จะมีเธอถึงแม้เวลา จะหมุนไปเพียงใด
จะเก็บรักที่มีไว้ เพื่อให้วันที่ห่างกันไป
จะมีเธอที่ยังอยู่ ยังชัดในใจ
ถึงแม้เวลาจะหมุนไปเพียงใด
จะเก็บรักที่มีไว้ เผื่อในวันที่ห่างกันไป
จะมีเธอถึงแม้เวลา จะหมุนไปเพียงใด
จะเก็บรักที่มีไว้ เผื่อในวันที่ห่างกันไป
จะมีเธอที่ยังอยู่ ยังชัดในใจ

I never meant for you to get hurt,
And how I tried,
Oh how I tried.
I could never give you just what you deserved,
Another man, would surely learn.
I know these words, they only serve to twist the knife,
But I will try, to make them heard.
Maybe it’s better now I’ve gone away,
Maybe it’s not,
Oh who can say.
And though [...]

เรายังไม่รู้ว่ารักความที่มี จะดียังนี้ได้นานสักเท่าไหร่ ต้องเจอคน อีกมากมาย อาจทำให้เราหวั่งไหว
หากถึงเวลายังนั้นต้องทำอย่างไร ช่วยบอกได้มั้ย
ยิ่งรักยิ่งกลัวยิ่งคิดไปไกล จิตใจกระวนกระวาย ไม่อยากจะคิด แต่ไม่รู้ทำไมต้องฟุ้งซ่าน ระแวงว่าใครต่อใครจะทำให้เราไม่เหมือนเดิม
เพียงอยากให้รู้ อย่าโกรธฉันได้ไหม ไม่จะคิดว่าเธอจะนอกใจ ยิ่งรักเธอมากเท่าไหร่ กลับทำให้ฉันหวันไหว
หากถึงเวลายังนั้นต้องทำอย่างไร ช่วยบอกได้มั้ย
ยิ่งรักยิ่งกลัวยิ่งคิดไปไกล จิตใจกระวนกระวาย ไม่อยากจะคิด แต่ไม่รู้ทำไมต้องฟุ้งซ่าน ระแวงว่าใครต่อใครจะทำให้เราไม่เหมือนเดิม
หากถึงเวลายังนั้นต้องทำอย่างไร ช่วยบอกได้มั้ย
ยิ่งรักยิ่งกลัวยิ่งคิดไปไกล จิตใจกระวนกระวาย ไม่อยากจะคิด แต่ไม่รู้ทำไมต้องฟุ้งซ่าน ระแวงว่าใครต่อใครจะทำให้เราไม่เหมือนเดิม